א פאטאלע מוזע

א פאטאלע מוזע

אלמא שינדלער איז געבוירן געוואָרן אין ווין אין 9781 יאָר אין דער משפּחה פון א קינסטלער-פּייזאזשיסט. ווען זי איז אלט געווען 71 יאָר, האָט זי צוגעצויגן צו זיך די אויפמערקזאמקײַט פון גוסטאוו קלימט. ס’האָט געקאָנט ווײַט פארגיין, ווען נישט א וואכזאמער קאָנטראָל פון איר מוטער. ווען אלמא איז געווען אלט 02 יאָר, האָט זי זיך פארליבט אין א קאָמפּאָזיטאָר אלעקסאנדער צעמלינסקי, בײַ וועמען זי האָט גענומען אוראָקן אין מוזיק. זי האָט זיך פארנומען מיט מוזיק, געשאפן לידער און איז געווען א נישט קיין שלעכטע פּיאניסטקע. די דאָזיקע מוזיק-ראָמאנטישע באציִונגען האָבן געדויערט ארום צוויי יאָר און וואָלטן געקאָנט איבערוואקסן אין עפּעס מער ערנסט, אָבער אלמאס קרובים האָבן איר פארבאָטן צו באגעגענען זיך מיט צעמלינסקי.
דער ערשטער מאן פון אלמא איז געוואָרן א בארימטער קאָמפּאָזיטאָר גוסטאוו מאלער. ער איז געווען עלטער אויף 02 יאָר און האָט אין דעם מאָמענט פארנומען דעם פּאָסטן פונעם דירעקטאָר און הויפּט-דיריגענט פון ווינער אָפּערע. אונטער מאלערס אָנדראנג, האָט דאָס יונגע ווײַב זיך אָפּגעזאָגט פון מוזיק און זיך פארנומען מיט הויז-ווירטשאפט און האָט דערצויגן צוויי טעכטער. אזוי איז געגאנגען א געוויסע צײַט, אָבער אין 7091 יאָר איז געשטאָרבן פון דיפטעריט זייער טאָכטער מאריִע, און בײַ גוסטאוון האָט מען געפונען א הארצפעלער. אחוץ דעם האָבן די קריטיקערס אָנגעהויבן ארויסטרעטן קעגן זײַן מוזיק, און ער האָט געמוזט פארלאָזן דעם פּאָסטן און די שטאָט.

דאָס פּאָרפאָלק איז אריבערגעפאָרן קיין ניו-יאָרק, און קיין אייראָפּע פלעגן זיי קומען צו פאָרן כדי אָפּרוען. אויף איינעם פון די קוראָרטן האָט אלמא זיך באקענט מיטן יונגן ארכיטעקטאָר וואלטער גראָפּיִוס. בײַ זיי האָט זיך אָנגעהויבן א ראָמאן, וועגן וועלכן האָט זיך דערוווּסט מאלער. דער קאָמפּאָזיטאָר האָט נישט געמאכט קיין סקאנדאל — אָנשטאָט איז ער געגאנגען אויף א סעאנס צו דעם פּסיכאָאנאליטיקער פרייד. ער האָט קארדינאל געענדערט זײַן באציונג צו דעם ווײַב: ער האָט איר געשענקט מער אויפמערקזאמקײַט, ארויסגעגעבן א זאמלבוך פון אירע לידער, האָט איר געווידמעט זײַנע סימפאָניעס. און אלמא איז מיט אים געבליבן ביזן זײַן טויט אין 1191 יאָר. אויף די ראנדן פון זײַן לעצטן פּארטיטור האָט דער קאָמפּאָזיטאָר אָנגעשריבן: ”צו לעבן און צו שטארבן פאר דיר, מײַן אלמא!“.

נאָך זײַן טויט האָט אלמא געהאט א קורצן ראָמאן מיטן געלערנטער-ביִאָלאָג פּאול קאמערער, אָבער די סאמע סקאנדאליעזע זײַנען געוואָרן די באציונגען פון דער אלמנה מיטן קינסטלער-עקספּרעסיִאָניסט אָסקאר קאָקאָשקא . דאָס איז געווען די סאמע הייסע לײַדנשאפט אין איר לעבן. אויפן צווייטן טאָג פון זייער באקאנטשאפט האָט דער קינסטלער איר געשיקט א ליבע-בריוו, נאָך דעם האָט ער פאָרגעלייגט אָנצומאָלן איר פּאָרטרעט, און אויפן ערשטן סעאנס האָט ער זיך ארויפגעוואָרפן אויף איר מיט הייסע קושן.

אָסקאר קאָקאָשקא האָט געמאָלט אירע פּאָרטרעטן, פארוואָרפן זי מיט פילצאָליקע בריוו (ער האָט זיי אָנגעשריבן מער פון 004), אויסגעמוטשעט זי מיט היסטעריקעס און אייפערזוכט און אלע טאָג האָט זי געבעטן חתונה האָבן מיט אים. דאָס סאמע באוווּסטע בילד פונעם קינסטלער, אויף וועלכן ער האָט פארקערפּערט זײַן ליבע, איז געוואָרן ”כלה פונעם ווינט“. אָבער ס’האָט זיך אָנגעהויבן די ערשטע וועלט-מלחמה, און קאָקאָשקא איז פרײַוויליק אוועקגעגאנגען אויפן פראָנט.

ווען (נאָך דער פארוווּנדונג און געפאנגענשאפט) קאָקאָשקא איז צוריקגעקומען אהיים, איז אלמא שוין געווען באמאנט און טראָגעדיק. איר מאן איז געוואָרן גראָפּיִוס. פון אזעלכע נײַעס איז קאָקאָשקא גלײַך ווי אראָפּגעגאנגען פון זינען: ער האָט פארשטעלט אין א ליאלקע-ווארשטאט די קאָפּיע פון אלמא אין דער פולער הייך. ער פלעגט זי פארפּוצן און נעמען זי מיט זיך צו די פרײַנד און אין אָפּערע, פאָרשטעלנדיק זי ווי זײַן ווײַב אלמא.

אלמא און גראָפּיִוס האָבן זיך אָפּגעגט איבער איר נײַער ליבע — שרײַבער און דיכטער פראנץ ווערפעל. דעמאָלט איז זי אלט געווען 04 יאָר און ער — 72. זי פלעגט אָפט מאָל שאָקירט איר מאן-ייִד מיט אירע אנטיסעמיטישע ארויסזאָגונגען, אָבער ווען ס’האָט זיך אָנגעהויבן די צווייטע וועלט-מלחמה, האָט זי געהאָרכיק נאָכגעפאָלגט נאָך אים.

איינע פון ווארפעלס באקאנטע האָט געזאָגט מיט א בייזער איראָניע: ”ווער האָט חתונה מיט אלמא מאלער, דארף דער שטארבן“. אין 5491 יאָר איז דער לעצטער מאן פון אלמא געשטאָרבן איבער דער הארץ-אטאקע. ער איז אלט געווען 55 יאָר. מאלער איז געשטאָרבן אין עלטער פון 15 יאָר. גראָפּיִוס איז געבליבן לעבן — וועדליק עס האָבן גערעדט די בייזע צינגער — נאָר ווײַל ער האָט רעכטצײַטיק זיך אָפּגעגט מיט אָט דער ”שווארצער אלמנה“.

שפּעטער האָט אלמא פּובליקירט אירע מעמוארן, אין וועלכע זי האָט איבעראשט די געזעלשאפטלעכקײַט מיט אירע אנטיסעמיטישע ארויסזאָגונגען און דערציילונגען וועגן אירע באוווּסטע געליבטע. שווער צו זאָגן, צי האָט אלמא עמעצן ליב געהאט, אָבער איין פאקט רופט נישט ארויס קיין ספקות: זי האָט געהאט אן אומטעותדיקן חוש פאר א געני, און איז פארכאפּט געווען נישט מיט א מאן, נאָר מיט זײַן טאלאנט.

Муза девяти творцов

Альма Шиндлер родилась в Вене в 1879 г. в семье художника-пейзажиста. Когда ей было 17 лет, на нее обратил внимание сам Густав Климт, и если бы не бдительный контроль ее матери, дело бы зашло дальше тайных встреч и поцелуев. В 20 лет Альма влюбилась в композитора Александра Цемлинского, у которого брала уроки. Она сама занималась музыкой, писала песни и была неплохой пианисткой. Эти музыкально-романтические отношения продлились около двух лет и переросли бы в нечто более серьезное, чем любовная переписка, но родные запретили Альме продолжать встречи с Цемлинским.

Композитор Густав Малер

Первым мужем Альмы стал знаменитый композитор Густав Малер. Он был старше ее на 20 лет и на тот момент занимал пост директора и главного дирижера Венской оперы. Малер настоял на том, чтобы молодая жена бросила писать музыку и занялась домашним хозяйством и воспитанием двух дочерей. Так какое-то время и продолжалось, но в 1907 г. умерла от дифтерии их дочь Мария, а у Густава обнаружили порок сердца. К тому же на его музыку ополчились газетные критики, и ему пришлось оставить директорскую должность и уехать из Вены.

Вальтер Гропиус

Супруги поселились в Нью-Йорке, а в Европу ездили отдыхать. На одном из курортов Альма познакомилась с молодым архитектором Вальтером Гропиусом, у них начался роман, о котором Малер вскоре узнал. Композитор не устраивал жене скандалов – вместо этого он отправился на сеанс психоанализа к Фрейду, после чего кардинально изменил свое отношение к жене: стал уделять ей больше внимания, издал сборник ее песен, посвящал ей симфонии. И Альма осталась с ним до его смерти в 1911 г. На полях своей последней партитуры композитор написал: «Жить и умереть для тебя, моя Альма!».

Художник Оскар Кокошка

После смерти мужа у Альмы был короткий роман с ученым-биологом Паулем Каммерером (позже он застрелился), однако куда более нашумевшими и скандальными стали отношения вдовы и художника-экспрессиониста Оскара Кокошки. Это был самый безумный и страстный роман в ее жизни. На второй день после знакомства художник прислал ей любовное письмо, затем предложил написать ее портрет, и на первом же сеансе набросился с поцелуями.
Оскар Кокошка писал ее портреты, забрасывал письмами (он написал их больше 400), изводил истериками и ревностью, чуть ли не каждый день уговаривал выйти за него замуж. Самой известной картиной художника, на которой он запечатлел свою музу, стала «Невеста ветра», написанная на холсте такого же размера, как кровать возлюбленной. Альма хотела завершить эти мучительные отношения – ее пугала одержимость художника. Но тут началась Первая мировая война, и Оскар ушел на нее добровольцем.
Когда после ранения и плена Кокошка вернулся с войны, Альма была уже замужем за Вальтером Гропиусом и ждала от него ребенка. От этой новости художник совсем потерял голову: он заказал в кукольной мастерской копию своей музы в полный рост, а затем наряжал тряпичную куклу и возил с собой к друзьям и в оперу, представляя всем своей женой Альмой.
Брак Альмы с архитектором Гропиусом распался из-за ее нового романа. На этот раз ее избранником стал писатель и поэт-экспрессионист Франц Верфель. На тот момент ей было около 40, ему – 27. Мужа-еврея жена не раз шокировала антисемитскими высказываниями, но когда началась Вторая мировая война, безропотно последовала за ним в эмиграцию.

Писатель Франц Верфель

Знакомая Верфеля однажды сказала со злобной иронией: «Кто женится на Альме Малер, должен умереть». В 1945 г. последний муж Альмы скончался от последствий сердечного приступа. Ему было 55 лет, Малер умер в 51 год, Гропиус выжил, по словам недоброжелателей, только потому, что вовремя развелся с этой «черной вдовой».
На склоне лет Альма опубликовала мемуары, поразив общественность антисемитскими высказываниями и шокирующими откровениями о своих знаменитых любовниках. Сложно сказать, любила ли на самом деле Альма кого-нибудь из них. Но один факт остается бесспорным: она обладала безошибочным чутьем на гениев и увлекалась скорее не мужчиной, а его талантом.

Источник: www.kulturologia.ru

Добавить комментарий

Ваш e-mail не будет опубликован. Обязательные поля помечены *